Τα δύο τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια σαφής μεταστροφή της κοινής γνώμης προς την αναγνώριση της σημασίας του τουρισμού, κυρίως, διότι έγινε αντιληπτό ότι ο τουρισμός είναι από τις ελάχιστες αν όχι η μοναδική ελπίδα που έχουμε για να βγούμε από την κρίση. Σήμερα, που το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη, η κυβέρνηση καλείται να αναγνωρίσει και να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που έχει ο τουρισμός να συμβάλει στην προσπάθεια αυτή και να του αναθέσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στα μέσα της εβδομάδας που πέρασε ο πρωθυπουργός, μιλώντας από το βήμα της Γενικής μας Συνέλευσης, έδωσε μια νέα διάσταση της κυβερνητικής προσέγγισης για τον τουρισμό. Η πρότασή του «να βάλουμε στόχο να κατατάξουμε την Ελλάδα μέσα στους 10 καλύτερους τουριστικούς προορισμούς παγκόσμια», αν μη τι άλλο, είναι μια πρόταση που εμπεριέχει και όραμα και μπορεί να μας εμπνεύσει. Ο τουρισμός μας μπορεί να φθάσει να παράγει άμεσα και έμμεσα περισσότερο από το 20% του ΑΕΠ της χώρας. Μπορεί να φθάσει να απασχολεί έναν στους τέσσερις εργαζόμενους, κυρίως νέους και μάλιστα στην περιφέρεια.

Στο πλαίσιο των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων εντάσσουμε κατά προτεραιότητα τη φορολογική πολιτική, την πολιτική για την απασχόληση, την πάταξη της γραφειοκρατίας και τα κίνητρα για επενδύσεις.

Ως προς τη φορολογία, το κυρίαρχο ζητούμενο πρέπει να είναι η αύξηση των εσόδων και όχι απλά η αύξηση των φόρων σε επίπεδα που τελικά οι συνεπείς πολίτες και επιχειρήσεις δεν αντέχουν να καταβάλουν. Οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να διατηρούνται σταθεροί σε μακροχρόνια βάση και να είναι ελκυστικοί, συγκρινόμενοι με την επενδυτική ελκυστικότητα της χώρας μας και όχι των ισχυρών οικονομικά αναπτυγμένων εταίρων μας.

Η περιορισμένη μείωση του ΦΠΑ μόνο για τα καταλύματα, έχει σήμερα επιδράσει θετικά στη ζήτηση και θα οδηγήσει με βεβαιότητα σε περισσότερα φορολογικά έσοδα για το κράτος, αποδεικνύοντας ότι η σωστότερη επιλογή θα ήταν η μείωση του συντελεστή σε ολόκληρο το φάσμα των τουριστικών υπηρεσιών, κάτι το οποίο το οικονομικό επιτελείο θα πρέπει να εξετάσει άμεσα.

Στο ίδιο πάντα πνεύμα θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κατάργηση όλων των φόρων και κρατήσεων υπέρ τρίτων, μια πρακτική που είναι αντίθετη σε κάθε λογική ορθής οικονομικής ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, ο επενδυτικός νόμος θα πρέπει να τροποποιηθεί, επιλέγοντας την πρωταγωνιστική και άμεσης απόδοσης προοπτική του τουρισμού, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τις τουριστικές επενδύσεις αιχμής, όπως η τουριστική κατοικία, την ποιότητα αντί της ποσότητας, αυξάνοντας τα φορολογικά κίνητρα και όχι τις επιδοτήσεις.

Σε επίπεδο απασχόλησης, όταν τα ζητούμενα πλέον είναι η συγκράτηση της ανεργίας και ο έλεγχος της αδήλωτης εργασίας, είναι προφανώς προτιμότερο να μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές, τουλάχιστον στους συνεπείς στην καταβολή τους, αντί να παραμένουν στα υψηλότερα επίπεδα εντός Ε. Ε., συνιστώντας μεταξύ άλλων και ισχυρά αντικίνητρα στην προσέλκυση επενδύσεων. Παράλληλα δε, δημιουργούν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού μέσω της εισφοροδιαφυγής.

Σε ό, τι αφορά τη γραφειοκρατία, μπορεί να ακουστεί ως λεκτικός ακροβατισμός, αλλά αν με κλειστά μάτια καταργήσουμε το 80% των απαιτουμένων δικαιολογητικών για κάθε επιχειρηματική πράξη, ακόμα και τότε θα έχουν μείνει υπεραρκετά.

Σε όλα τα ανωτέρω, ο πρωθυπουργός τοποθετήθηκε και υποσχέθηκε λύσεις και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις, συγκεκριμένες λύσεις. Η επιτυχία της προσπάθειας να γίνει ο τουρισμός το όχημα της ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία θα εξαρτηθεί από το αν και κατά πόσο θα υλοποιηθούν αυτές οι εξαγγελίες.