Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, εκπρόσωποι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα επιδίδονται συστηματικά σε βιαστικές και κατά κανόνα ελάχιστα τεκμηριωμένες εκτιμήσεις - προβλέψεις για την αναμενόμενη τουριστική κίνηση. Επιπλέον, σχεδόν όλοι εστιάζουν την προσοχή τους στον αριθμό των αφίξεων, ασχολούμενοι ελάχιστα με τα αναμενόμενα έσοδα και καθόλου με τα αίτια των πιθανών μεταβολών, άρα και με την ποιοτική τους αξιολόγηση.

Αυτή η επιδερμική αντιμετώπιση του τουρισμού από τον ιδιωτικό τομέα, σε συνδυασμό με τη ρομαντική διάσταση που έχει στο μυαλό όλου του κόσμου το κεφάλαιο «διακοπές», ήταν για πολλά χρόνια η αιτία της διαχρονικής απαξίωσης αυτού του τεράστιου τομέα της οικονομίας, τόσο από τους πολιτικούς όσο και ευρύτερα από την κοινωνία. Η διαχρονική αυτή περιπέτεια του τουρισμού κατέληξε σήμερα εκ των πραγμάτων στη γενική διαπίστωση ότι στη χώρα μας, κανένας τομέας της οικονομίας δεν δημιουργεί τόσο θετικές συνέργειες με όλους σχεδόν τους άλλους τομείς της οικονομίας.

Ο εξωστρεφής χαρακτήρας του τουρισμού και, επιπλέον, τα έντονα χαρακτηριστικά του ως τομέα έντασης εργασίας και κεφαλαίο, τον καθιστούν κύριο μοχλό ενεργοποίησης της ανάπτυξης. Όμως, για να καταλήξουν αυτές οι αναμφισβήτητες διαπιστώσεις σε σύντομα θετικά αποτελέσματα, οφείλει η συντεταγμένη πολιτεία να συντονίζει τα προγράμματα και τις ενέργειες όλων των συναρμόδιων υπουργείων προς την ίδια κατεύθυνση, δηλαδή προς τους τομείς που η χώρα μας έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα και όχι ασυντόνιστα «προς πάσα κατεύθυνση», κατασπαταλώντας πόρους και ενέργεια σε θνησιγενείς ή υποτονικές και χωρίς προοπτική δραστηριότητες.

Στη χώρα μας, σήμερα, για να εκκινήσει σύντομα η ανάπτυξη, απαιτείται άμεση επιλογή των στρατηγικών τομέων μέσα από ένα κεντρικό συντονισμό. Ένας τέτοιος τομέας, ίσως ο σημαντικότερος, είναι ο τουρισμός και χρειάζεται να του δοθεί η αναγκαία προτεραιότητα στις επιλογές της κυβέρνησης, συντονιζόμενος από το γραφείο του πρωθυπουργού.

Τα ουσιαστικά και αναμφισβήτητα χαρακτηριστικά του τουρισμού, όπως περιγράφηκαν πιο πάνω, με την προσθήκη και του σημαντικότατου χαρακτηριστικού του ως «μοχλού Περιφερειακής Ανάπτυξης», προκάλεσαν την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού και έτσι ο τουρισμός πήρε και την αναγκαία τυπική αναγνώρισή του μέσα από την πρόσφατη νομοθέτηση του ΣΕΤΕ ως Κοινωνικού Εταίρου. Αυτό το τυπικό αλλά σημαντικό και αναγκαίο βήμα για τον τουρισμό πρέπει να αποτελέσει αφετηρία επανεξέτασης των προτεραιοτήτων και των σχεδιασμών της ηγεσίας των οικονομικών υπουργείων. Ήδη, οι φαινομενικά επιλεκτικές παροχές προς τον τουρισμό (μείωση τελών παρεπιδημούντων, ΦΑΠ και ΦΠΑ) αποδίδουν καρπούς και αυτό απεικονίζεται στα μέχρι σήμερα καταγραφόμενα μεγέθη της κίνησης για την τουριστική περίοδο που μόλις άρχισε. Οι επιπόλαια ασκήσαντες κριτική γι’ αυτές τις μειώσεις βλέπουν σήμερα ότι κάποιες δαπάνες του Δημοσίου, όταν γίνονται προς τη σωστή κατεύθυνση, επιστρέφονται σύντομα και στο πολλαπλάσιο, με κερδισμένους όλους τους τομείς της οικονομίας και φυσικά και το σύνολο της κοινωνίας.